Ik zal eerlijk zijn: toen mijn partner voorstelde om een week te gaan kamperen, voelde ik mijn maag samentrekken. Niet omdat ik niet van de natuur hou, maar omdat mijn laatste kampeerervaring vijftien jaar geleden was geëindigd met een doorgeweekte slaapzak, een kapotte luchtbed en de onuitgesproken afspraak dat we dit nooit meer zouden doen. Kamperen? Dat was iets voor toen we nog geen kinderen hadden, geen rugpijn en geen behoefte aan een fatsoenlijke kop koffie in de ochtend.
Maar toen kwam Capfun Het Winkel ter sprake. Een vriendin vertelde vol enthousiasme over hun glamping lodges, en ik voelde die bekende innerlijke strijd. Enerzijds wilde ik niet die persoon zijn die alles afwijst. Anderzijds zag ik mezelf al zitten op een koud kampeerveld, met twee chagrijnige kinderen en een lege accu op mijn telefoon.
Waarom ik toch ja zei
Wat me uiteindelijk overhaalde was niet de glamping lodge zelf, maar het verhaal dat mijn vriendin vertelde over haar dochter. Hoe ze daar voor het eerst sterren had gezien. Échte sterren. Niet een paar vage lichtpuntjes tussen de Amsterdamse lichtvervuiling door, maar een hele hemel vol. En hoe ze de volgende ochtend had gevraagd of ze hier altijd mocht blijven wonen.
Dat raakte iets in me. Want wanneer hadden wij voor het laatst écht tijd samen doorgebracht? Niet die avonden waarop we allebei op onze telefoon zaten, of die weekenden waarin we van voetbaltraining naar zwemles naar verjaardagsfeestje raceten. Maar gewoon samen zijn, zonder agenda, zonder verplichtingen.
Dus boekten we. Een glamping lodge voor een week in september. En ik probeerde mijn verwachtingen laag te houden, want teleurstellingen zijn het ergst als je er te veel van verwacht.
Het moment dat alles veranderde
De eerste dag dat we aankwamen op Het Winkel, was ik nog bezig met mijn mentale checklist. Waar zijn de dichtstbijzijnde supermarkten? Hoe ver is het naar het sanitair? Functioneert de wifi? Ik was nog volledig in mijn gebruikelijke controlemodus.
Maar toen gebeurde er iets simpels, iets wat ik niet had verwacht. Mijn jongste, die normaal gesproken binnen vijf minuten vraagt of ze op de iPad mag, rende naar buiten en verdween tussen de bomen. Geen vraag om een spelletje, geen verzoek om een filmpje. Gewoon weg, op avontuur.
En mijn oudste? Die ging achter haar aan. Zonder dat ik erom vroeg. Zonder dat er ruzie kwam over wie er op welk apparaat mocht. Ze gingen gewoon samen spelen, zoals kinderen dat horen te doen maar tegenwoordig bijna niet meer doen.
Ik stond daar op die houten veranda van onze lodge, met een kop koffie in mijn hand die ik zelf had gezet in een echte keuken, en voelde iets verschuiven. Dit was niet kamperen zoals ik het me herinnerde. Dit was iets anders.
Wat ik niet verwachtte te vinden
De dagen daarna ontdekte ik dingen over mijn gezin die ik was vergeten, of misschien nooit had geweten. Dat mijn partner 's ochtends het liefst in stilte zijn eerste koffie drinkt, voordat de dag begint. Dat onze jongste een aangeboren talent heeft voor het vinden van de mooiste stenen. Dat onze oudste eigenlijk best graag wil helpen met koken, als er maar geen tijdsdruk is.
We gingen zwemmen wanneer we daar zin in hadden. We fietsten naar het bos zonder te weten waar we precies naartoe gingen. We speelden bowlen en waren allemaal even slecht, en dat maakte het juist grappig. We zaten bij de kinderboerderij en hadden geen enkele haast om ergens anders naartoe te gaan.
En 's avonds, als de kinderen sliepen, zaten we buiten. Gewoon zitten. Praten over dingen waar we thuis nooit tijd voor maken. Of niet praten, en gewoon luisteren naar de geluiden van het bos.
De les die ik niet zocht maar wel vond
Ergens halverwege die week besefte ik iets. Ik was al die jaren niet bang geweest voor kamperen. Ik was bang geweest voor het loslaten van controle. Voor het niet bereikbaar zijn. Voor het niet productief zijn. Voor het gewoon zijn met mijn gezin, zonder afleiding, zonder excuus om weg te kijken.
Het Winkel gaf me niet alleen een comfortabele plek om te slapen, hoewel dat boxspringbed in onze lodge zeker geholpen heeft. Het gaf me iets wat ik niet wist dat ik nodig had: ruimte. Letterlijk ruimte om te ademen, om te bewegen, om te zijn. Maar ook figuurlijke ruimte om mijn gezin opnieuw te leren kennen.
Die laatste avond, toen we met z'n vieren naar de sterren lagen te kijken op een deken naast onze lodge, vroeg mijn jongste of we hier volgend jaar weer naartoe konden. En voor ik het wist, had ik al ja gezegd. Zonder twijfel. Zonder angst. Gewoon ja.
Gratis! Glamping voor beginners
e-book
Dit is jouw ultieme startgids voor een onvergetelijke glamping-ervaring – boordevol insider tips, checklists en plekken die we zelf getest hebben."
Waarom dit verhaal meer is dan een vakantie
Ik deel dit niet om te vertellen hoe geweldig één specifiek recreatiepark is, hoewel Capfun Het Winkel echt fantastisch was. Ik deel dit omdat ik denk dat veel ouders worstelen met hetzelfde als ik. We willen het beste voor onze kinderen, we willen quality time, we willen verbinding. Maar we zijn ook moe, gestrest en gewend aan comfort.
En ergens onderweg zijn we gaan geloven dat die dingen niet samen kunnen gaan. Dat je moet kiezen tussen comfort en echte verbinding. Tussen gemak en avontuur. Tussen een fatsoenlijke nachtrust en betekenisvolle herinneringen maken.
Maar wat als dat niet waar is? Wat als er plekken bestaan waar je kinderen kunnen ravotten in het bos, terwijl jij geniet van je ochtendkoffie op een rustige veranda? Waar je samen kunt bowlen en zwemmen, zonder dat je daarvoor drie verschillende locaties moet aandoen? Waar je 's avonds naar de sterren kunt kijken, maar wel weet dat er een comfortabel bed op je wacht?
Het einde dat eigenlijk een begin is
Die week op Het Winkel heeft me niet alleen herinneringen gegeven. Het heeft me een nieuw perspectief gegeven op wat vakantie kan zijn, op wat gezinstijd kan betekenen, en eerlijk gezegd ook op mezelf als ouder.
Ik ben nog steeds iemand die van comfort houdt. Ik ga nog steeds niet op een luchtbed slapen. Maar ik ben ook iemand geworden die begrijpt dat de beste momenten vaak gebeuren als je je verwachtingen loslaat en gewoon open staat voor wat komt.
En misschien, heel misschien, ben ik zelfs een beetje een kampeerder geworden. Al noem ik het liever glampen.
Dus als je twijfelt, net zoals ik twijfelde, dan is dit mijn advies: doe het. Niet omdat het perfect zal zijn, maar omdat het echt zal zijn. En soms is dat precies wat je gezin nodig heeft.
Ben jij ook zo iemand die kamperen altijd heeft afgeschreven? Ik snap het. Maar misschien is het tijd om het opnieuw te proberen. Op jouw manier. Met jouw comfort level. Want wie weet wat je ontdekt als je jezelf die kans geeft.
